Ρε φίλε, ο Γάλλος καίει τα σχολεία κι ο Ισπανός ρίχνει κυβέρνηση, ενώ ο Έλληνας ποστάρει στο TikTok!
(Από τον Μπάμπη τον ταξιτζή, που τα ‘χει δει όλα, τα ‘χει πληρώσει όλα και δεν μασάει τα λόγια του)
Καθάριζα το ταξί το πρωί, άκουγα στο ραδιόφωνο τις ειδήσεις και κόντεψα να καταπιώ το τσιγάρο μου. Στη Γαλλία οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί έχουν βγει στους δρόμους και κάνουν άνω-κάτω τη χώρα για τις περικοπές και τα χάλια στην παιδεία. Στην Ισπανία, οι πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους για το στεγαστικό, έκλεισαν δρόμους, κατατρόμαξαν το πολιτικό σύστημα και ανάγκασαν τον πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές!
Και σκέφτομαι: Ρε φίλε, τι λαός είναι τούτος ο δυτικός; Εκείνος μόλις του πειράξουν το σχολείο του παιδιού του ή δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι, βγάζει γκιλοτίνες και ρίχνει κυβερνήσεις.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα; Εμείς είμαστε οι παγκόσμιοι πρωταθλητές της επανάστασης... του καναπέ!
Η επανάσταση του φραπέ και του 5G
Έρχεται ο άλλος στην κούρσα, μπαίνει μέσα, χτυπάει την πόρτα με δύναμη και αρχίζει: «τι χάλια είναι αυτά; Τα ενοίκια έχουν φτάσει στον Θεό, τα σχολεία καταρρέουν, μας πίνουν το αίμα, όλοι φυλακή πρέπει να πάνε!». Του λέω: «Ωραία, ρε μάγκα, αφού τα βλέπεις έτσι, αύριο έχει γενική απεργία, κατεβαίνεις Σύνταγμα;». Και με κοιτάζει λες και του ζήτησα το νεφρό του. «Ε, καλά τώρα, ποιος έχει χρόνο για πορείες; Έχω δουλειές, θα χάσω το μεροκάματο, άσε που έχει και κρύο».
Κατάλαβες; Ο Έλληνας επαναστάτης είναι σκληρός, αλλά μόνο πίσω από μια οθόνη. Θα γράψει το μακρύ και το κοντό του στο Facebook, θα βάλει τρία θυμωμένα emojis, θα κάνει share και πέντε hashtags, και μετά θα αισθανθεί ότι έσωσε την πατρίδα. Στο πεζοδρόμιο όμως; Άφαντος. Εκεί θέλει κότσια, όχι likes.
Το παραμύθι με το ρουσφέτι και το βόλεμα
Και για να λέμε την αλήθεια, μεταξύ μας τώρα, υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που δεν κουνιέται φύλλο. Πώς να κατέβεις να γκρεμίσεις το σύστημα, όταν βαθιά μέσα σου λες: «Μήπως μου χρειαστεί;».
Ο Έλληνας βρίζει το κράτος, αλλά το κράτος είναι η μεγάλη του αγάπη. Θέλει τον μπάρμπα στην Κορώνη, θέλει το βολεματάκι, θέλει την άκρη του. Αν βγει έξω να τα σπάσει όλα με τους άλλους, μήπως χαλάσει καμιά δουλειά; Μήπως τυχόν πάρει καμιά μετάθεση η κόρη ή πάρει καμιά επιδότηση ο θείος; Είμαστε όλοι αντικαθεστωτικοί στα λόγια, αλλά βολεμένοι στη μιζέρια μας. Αρκεί να τη βγάλω εγώ καθαρή και ο διπλανός ας κουρεύεται.
Στη Γαλλία ή στην Ισπανία, αν κλείσει ο δρόμος για τη στέγη ή την παιδεία, βγαίνουν όλοι μαζί σαν μια γροθιά. Εδώ στην Ελλάδα; Αν κατέβουν οι ταξιτζήδες, οι εκπαιδευτικοί ή τα λεωφορεία και κλείσουν το κέντρο, ο άλλος θα βγει στα παράθυρα και θα μας βρίζει: «Ρε αλήτες, μου χαλάσατε τη βόλτα για καφέ! Πώς θα πάω στο Κολωνάκι;». Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, τη δουλειά του και το αυτοκίνητό του. Η αλληλεγγύη στην Ελλάδα τελειώνει εκεί που αρχίζει το προσωπικό μας βόλεμα.
Και στο τέλος τι μένει; Μένουν οι επαγγελματίες της γκρίνιας, καμιά γραφική πορεία λίγων ατόμων που απλώς ταλαιπωρεί τον κόσμο, και ο υπόλοιπος λαός να κοιτάζει από το μπαλκόνι τρώγοντας ηλιόσπορους.
Το συμπέρασμα του Μπάμπη
Ξεχάστε τα, αδέρφια. Ο Έλληνας δεν πρόκειται να βγει στον δρόμο μαζικά, εκτός κι αν του κόψουν το διαδίκτυο ή του πάρουν το κινητό από τα χέρια. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να κάνουμε επανάσταση στην καφετέρια, να βρίζουμε τους πολιτικούς από το παράθυρο και να περιμένουμε να βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά – την ώρα που οι Ισπανοί με τους ξεσηκωμούς τους ρίχνουν κυβερνήσεις κι οι Γάλλοι τους πολέμους στα σχολεία τους τους κερδίζουν μόνοι τους.
Άντε, καλή μας όρεξη και καλό βόλεμα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου