Κάθε Σεπτέμβρη, η μνήμη επιστρέφει αναγκαστικά στα στενά του Κερατσινιού. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, ο μουσικός της χιπ-χοπ σκηνής και αντιφασίστας Παύλος Φύσσας (γνωστός ως Killah P) δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τα τάγματα εφόδου και το μέλος της ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», Γιώργο Ρουπακιά. Η στυγερή αυτή δολοφονία υπήρξε η κορύφωση της εγκληματικής δράσης της οργάνωσης, η οποία λίγο αργότερα οδήγησε στην ιστορική ποινική δίωξη και καταδίκη της ηγεσίας της ως εγκληματικής οργάνωσης. Χρόνια αργότερα, ωστόσο, το δημόσιο τραύμα όχι μόνο δεν έχει επουλωθεί, αλλά μοιάζει να ανοίγει ξανά, καθώς το φάντασμα του φασισμού επανεμφανίζεται όχι πια ως περιθωριακή απειλή, αλλά ως υπόγειο, θεσμικά ανεκτό ρεύμα.
Η αλαζονεία της εξουσίας και το «φλερτ» με την ακροδεξιά
Η σημερινή πολιτική πραγματικότητα υπό τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σημαδεύεται από μια βαθιά αλαζονεία των κυβερνώντων λόγω της ισχύος που τους παρέχει η εξουσία, οι οποίοι συχνά πολιτεύονται με όρους ιδεολογικής ηγεμονίας και περιφρόνησης προς τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Στο εσωτερικό του κυβερνητικού στρατοπέδου, η ισορροπία μεταξύ του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού κέντρου» και της σκληρής, ιδεολογικά αμετακίνητης δεξιάς πτέρυγας έχει γείρει επικίνδυνα.
Στο όνομα ενός πολιτικού πραγματισμού και της διατήρησης των κομματικών ισορροπιών, ανέχονται ή ακόμα και ενσωματώνουν ρητορικές που χαϊδεύουν τα αφτιά του πιο συντηρητικού, εθνικιστικού ακροατηρίου. Όταν η πολιτική ατζέντα μιας κυβέρνησης καθορίζεται από την έμφαση στον «νόμο και την τάξη», από την απανθρωποποίηση των μεταναστών και από την ποινικοποίηση κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας, τότε το έδαφος γίνεται κάτι παραπάνω από πρόσφορο: γίνεται φιλοφασιστικό.
Μίσος, ρατσισμός και κρατική κανονικότητα
Τοξικός εθνικισμός, συνοριακή βία, απάνθρωπες επαναπροωθήσεις (pushbacks) και η συστηματική καλλιέργεια ενός κλίματος φόβου απέναντι στον «Άλλο» έχουν περάσει από το περιθώριο στην επίσημη κρατική ατζέντα. Ο ρατσισμός δεν είναι πλέον η κραυγή ενός περιθωριακού ναζιστή· συχνά φοράει γραβάτα, εκφέρεται από υπουργικά χείλη και νομιμοποιείται στα δελτία ειδήσεων.
Όταν τα ανθρώπινα δικαιώματα μετατρέπονται σε διαπραγματεύσιμο πολυτελές αγαθό και όταν οι ζωές των ευάλωτων ή των προσφύγων αντιμετωπίζονται ως παράπλευρες απώλειες μιας σκληρής πολιτικής, τότε ο φασισμός έχει ήδη νικήσει θεσμικά. Η κοινωνία εκπαιδεύεται στην αναλγησία.
Η μνήμη ως πράξη αντίστασης
Γι' αυτό, η επέτειος της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα δεν είναι μια τυπική, μουσειακή υπενθύμιση. Είναι ένα καμπανάκι κινδύνου. Ο Παύλος δεν δολοφονήθηκε τυχαία· δολοφονήθηκε επειδή η φωνή του και η στάση του ενοχλούσαν το σκοτάδι.
Σήμερα, η αλαζονεία της Δεξιάς, συνδυασμένη με την ανοχή ή την κανονικοποίηση ακροδεξιών λογικών, απειλεί να ξαναφέρει στην επιφάνεια τα ίδια τέρατα. Απέναντι σε αυτό το κλίμα, η μόνη ασπίδα είναι η μνήμη που γίνεται δράση, η αλληλεγγύη και η άρνηση να συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Ο Παύλος ζει στους αγώνες μας — και η καλύτερη απάντηση στη σημερινή αλαζονεία της εξουσίας είναι η μαζική, λαϊκή και αντιφασιστική επαγρύπνηση.
Πηγές και χρήσιμο υλικό
The Murder of Pavlos Fyssas – Πλήρης ερευνητική αναδρομή
Μπορείτε να παρακολουθήσετε μια πλήρη ερευνητική αναδρομή στα γεγονότα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και την αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου