Χάρβαρντ στη Λαμία, MIT στο Περιστέρι

 

Χάρβαρντ στη Λαμία, MIT στο Περιστέρι: Ο «διεθνής θρίαμβος» των κολεγίων που έμειναν στα χαρτιά!

Γεια σας και πάλι, μάγκες μου! Εδώ ο Μπάμπης ο Ταξιτζής, ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει «ακαδημαϊκή καριέρα» στην άσφαλτο, αφού το πορτοφόλι μου έχει πάθει εγκεφαλικό και βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση απόλυτου μηδενός από τότε που άνοιξα τους λογαριασμούς του ρεύματος.

Λοιπόν, τι μάθαμε σήμερα στο ράδιο καθώς έτρεχα στη Λιοσίων; Ότι θα φέρουν, λέει, το Χάρβαρντ στη Λαμία και το MIT στο Περιστέρι!

 

Το Σχέδιο «Πτυχίο με το Ταξίμετρο»

Μπαίνει ο φοιτητής μέσα στο ταξί, μου λέει «αρχηγέ, πάμε Μπουρνάζι Campus» και κρατάει ένα πάπυρο που γράφει ΜΙΤ. Τον ρωτάω «τι σπουδάζεις ρε πατρίδα;» και μου λέει «πυρηνική μηχανική με ειδικότητα στο φρένο του Σκαραβαίου».

Μας δουλεύουν ψιλό γαζί! Τα κολλέγια έμειναν στα χαρτιά, οι μακέτες γέμισαν σκόνη, αλλά στα κανάλια το success story πάει σύννεφο. Σου λέει ο άλλος, αντί να τρέχεις στη Βοστώνη και να πληρώνεις δολάρια, κάτσε εδώ στην τσιμεντούπολη, φάε τη ζέστη της Αθήνας, πλήρωσε τη ΔΕΗ που έρχεται σαν μπουγιουρντί της εφορίας και πάρε πτυχίο από το Χάρβαρντ της Ρούμελης!

Ήρθε η ανάπτυξη, σου λέει. Ναι, πώς! Μόνο που η μόνη ανάπτυξη που βλέπω εγώ είναι η ανάπτυξη της φαλάκρας μου από τα νεύρα με αυτά που ακούω κάθε μέρα.

Αλλά αφήστε τα δικά μου  και ελάτε να μιλήσουμε για το νέο εθνικό θαύμα.

Εκεί που μας έλεγαν ότι η Ελλάδα θα γίνει το «Χάρβαρντ της Μεσογείου», ότι τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του πλανήτη θα στήσουν ουρές στα διόδια για να φέρουν τα αμφιθέαρά τους και ότι τα παιδιά μας θα σπουδάζουν δίπλα στον Αϊνστάιν (αν ζούσε) και τον Στιβ Τζομπς, τι έγινε τελικά; Spoiler alert: Τελικά, τα κολοσσιαία ιδρύματα του εξωτερικού όχι απλώς δεν ήρθαν, αλλά τα περισσότερα «ιδιωτικά πανεπιστήμια» που περίμεναν πώς και πώς να βάλουν ταμπέλα, κόπηκαν στα γραφειοκρατικά σχοινιά ή διαπίστωσαν ότι για να ανοίξεις παράρτημα εδώ χρειάζεσαι περισσότερα χαρτιά κι από αίτηση για σύνταξη στο ΙΚΑ!

Η Στρατηγική της «Υψηλής Αποκλειστικής Ποιότητας»

Οι γνωστοί κακοπροαίρετοι βγαίνουν και λένε: «Μα καλά, πού είναι τα ξένα πανεπιστήμια; Πού είναι οι νομπελίστες καθηγητές που θα έκαναν διάλεξη στην πλατεία Κλαυθμώνος;». Αμιανόητοι! Δεν καταλαβαίνετε το μεγαλείο του κυβερνητικού σχεδιασμού. Η κυβέρνηση, με την αξεπέραστη διορατικότητά της, έθεσε τόσο υψηλά και αυστηρά κριτήρια που ούτε το ίδιο το Harvard δεν θα μπορούσε να περάσει χωρίς να φέρει χαρτί από τον ληξίαρχο και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Γιατί να έρθουν τα τιποτένια τα MIT και οι Οξφόρδες να μας χαλάσουν την πιάτσα; Η κυβέρνηση προστάτευσε την ελληνική οικογένεια από τον κίνδυνο να μορφωθεί υπερβολικά και να αρχίσει να σκέφτεται κριτικά. Σκέφτηκε πολύ απλά: Αν φέρναμε τα μεγαλύτερα κολέγια του κόσμου, πού θα στεγάζονταν; Στα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια της Πειραιώς; Αν οι καθηγητές από την Αμερική ζητούσαν μισθούς Αμερικής, ποιος θα τους πλήρωνε; Ο Μπάμπης; Ε, όχι βέβαια, ο Μπάμπης έχει να πληρώσει την ΕΥΔΑΠ.

 Το Μεγάλο Colpo Grosso:

Από το campus στο... e-learning εξ αποστάσεως Και κάπως έτσι, από τα μεγαλεπήβολα σχέδια για υπερσύγχρονα campus με γήπεδα τένις, πισίνες και φοιτητικές εστίες που θα ζήλευε ο Λευκός Οίκος, καταλήξαμε στην απόλυτη ελληνική πατέντα: τα κολεγιακά παραρτήματα-φαντάσματα. Θέλετε πτυχίο παγκόσμιας εμβέλειας; Κανένα πρόβλημα! Μπορείτε να γραφτείτε σε ένα κολέγιο που λειτουργεί σε έναν ημιώροφο στη Στουρνάρη, το οποίο συνεργάζεται με πανεπιστήμιο του Λονδίνου (ή κάποιου χωριού έξω από το Μπέρμιγχαμ που το ξέρει μόνο ο θείος ο Μιχάλης), όπου τα μαθήματα γίνονται μέσω Zoom, με τον καθηγητή να έχει κολλήσει στο buffering και τους φοιτητές να παρακολουθούν με κλειστές κάμερες τρώγοντας τυρόπιτα. Αυτή είναι η παγκόσμια καταξίωση που μας υποσχέθηκαν! Να πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλά σου σε δίδακτρα, να παίρνεις πτυχίο με σφραγίδα «Made in Patissia via London» και να ψάχνεις δουλειά στα call centers για 700 ευρώ καθαρά. Ας ζητωκραυγάσουμε λοιπόν όλοι μαζί για άλλη μια μεγάλη μεταρρυθμιστική νίκη. Τα κολεγιακά μεγαθήρια έκαναν πίσω προ του μεγαλείου της ελληνικής γραφειοκρατίας, κι εμείς μείναμε με τα όνειρα, τα δίδακτρα στο Θεό και τα πτυχία-σουβενίρ.

 Υπογραφή: Μπάμπης ο Ταξιτζής (Να σε αφήσω κάπου εδώ; Γιατί το κοντέρ γράφει)»