Με αφορμή το ρεπορτάζ του Mega, μια εικόνα από τα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας έρχεται να μας υπενθυμίσει, με τον πιο σπαρακτικό τρόπο, πως ο πόνος, το πένθος και η μητρική αγάπη δεν αποτελούν αποκλειστικά ανθρώπινο προνόμιο.
Υπάρχουν στιγμές που η φύση απογυμνώνει κάθε ανθρώπινη ψευδαίσθηση ανωτερότητας, θυμίζοντάς μας ότι τα συναισθήματα, ο πόνος και ο δεσμός της μάνας δεν αποτελούν αποκλειστικό μας προνόμιο.
Η ιστορία της Fraggle, ενός δελφινιού που συγκλόνισε την επιστημονική κοινότητα και το διαδίκτυο, μας φέρνει αντιμέτωπους με την πιο ωμή και αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα της αγάπης και της απώλειας. Για μέρες ολόκληρες, στα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας (βάσει υλικού από το Geographe Marine Research), η Fraggle αρνήθηκε να αποδεχτεί το αναπόφευκτο. Κουβαλούσε το άψυχο μικρό της στην πλάτη, το σήκωνε με το ρύγχος της στην επιφάνεια του νερού, σαν σε μια αέναη, σιωπηλή προσπάθεια να το ξαναφέρει στη ζωή.
Δεν το εγκατέλειψε στα βάθη.
Και το πιο συγκλονιστικό; Δεν ήταν μόνη.
Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας της έμειναν διακριτικά στο πλευρό της, σχηματίζοντας έναν νοητό, συγκινητικό κλοιό προστασίας και σιωπηλής συνοδείας σε έναν δρόμο τόσο οδυνηρό. Οι επιστήμονες δίνουν σε αυτό το φαινόμενο την ονομασία epimeletic behaviour («επιμελητική συμπεριφορά»), καταγράφοντας ανάλογες περιπτώσεις όπου τα κητώδη προσπαθούν να συγκρατήσουν τα νεκρά μικρά τους. Όμως, πέρα από τους επιστημονικούς όρους και τις εργαστηριακές ταξινομήσεις, αυτό που αποτυπώνεται στον φακό είναι κάτι πολύ βαθύτερο: η αδιαπραγμάτευτη οδύνη ενός πένθους που δεν γνωρίζει σύνορα, είδη ή λέξεις.
Η Fraggle κράτησε το παιδί της μέχρι εκεί όπου η φύση, η ψυχή και το σώμα μπορούσαν να αντέξουν. Και μας άφησε μια βαριά κληρονομιά: η μητρότητα και η αγάπη δεν χρειάζονται φωνές για να ακουστούν· μερικές φορές, το πιο δυνατό αντίο είναι απλώς ένα χάδι κάτω από τα κύματα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου