Κάποτε, το ελληνικό καλοκαίρι ήταν συνώνυμο της αποσυμπίεσης. Ήταν η ανταμοιβή μιας ολόκληρης χρονιάς γεμάτης κόπο, ξυπνητήρια και άγχος. Σήμερα, για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, οι διακοπές έχουν μετατραπεί σε ένα άπιαστο όνειρο, σε μια πολυτέλεια που απλώς δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά.
Η πραγματικότητα μας χτυπάει κατάμουτρα κάθε φορά που ανοίγουμε μια πλατφόρμα κρατήσεων. Οι τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων θυμίζουν δόση στεγαστικού δανείου, τα δωμάτια στα νησιά κοστίζουν όσο ένας μισθός για λίγες μόνο μέρες και η εστίαση έχει γίνει απλησίαστη.
Δεν πρόκειται απλώς για μια υποκειμενική αίσθηση της καθημερινότητάς μας· τα επίσημα στοιχεία της Eurostat έρχονται να επιβεβαιώσουν τη ζοφερή πραγματικότητα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Το 46,6% των Ελλήνων δηλώνει πλέον οικονομική αδυναμία να κάνει έστω και μία εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι του, φέρνοντας τη χώρα μας στη δεύτερη χειρότερη θέση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο, κοσμοπολίτικο θέρετρο, σχεδιασμένο αποκλειστικά για τουρίστες με «βαριά» πορτοφόλια από το εξωτερικό. Περισσότερα στοιχεία εδώ.
Και εμείς; Οι άνθρωποι που ζουν, εργάζονται και φορολογούνται σε αυτή τη χώρα;
Εμείς μένουμε πίσω. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΙΕΛΚΑ, 1 στους 2 Έλληνες —το 50%— δεν προγραμματίζει καθόλου διακοπές, με το 51% εξ αυτών να ξεκαθαρίζει ότι το κόστος διαμονής και μετακίνησης είναι πλέον εντελώς απαγορευτικό.
Για να καταλάβουμε τα μεγέθη της οικονομικής αφαίμαξης, αρκεί μια ματιά στο κόστος για μια τυπική τετραμελή οικογένεια που θέλει να ταξιδέψει για μόλις 6–7 ημέρες στις αρχές Αυγούστου, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα του enikonomia.gr και του Tornos News:
- Στην Πάρο: Μόνο τα ακτοπλοϊκά και η διαμονή αγγίζουν τα 2.118 ευρώ — 518 ευρώ για εισιτήρια και 1.600 ευρώ για κατάλυμα.
- Στα Χανιά: Το αντίστοιχο βασικό κόστος διαμορφώνεται στα 2.099 ευρώ.
- Στην Τήνο: Τα έξοδα εκτοξεύονται στα 2.368 ευρώ — 468 ευρώ για ακτοπλοϊκά και 1.900 ευρώ για διαμονή.
Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνονται τα καύσιμα, τα διόδια, το φαγητό, ένας καφές ή μια ξαπλώστρα, ανεβάζοντας τον τελικό λογαριασμό σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ δύο ολόκληρους βασικούς μισθούς.
Παρακολουθούμε τις ομορφιές του τόπου μας μέσα από τις οθόνες των κινητών μας και τις αναρτήσεις ξένων influencers. Η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, για την οποία τόσο περήφανοι δηλώνουν οι πολιτικοί μας, μας έχει αποκλείσει. Η τουριστική ανάπτυξη, για την οποία πανηγυρίζουν τα δελτία ειδήσεων, μεταφράζεται σε δική μας οικονομική ασφυξία.
Οι δικαιολογίες για την ακρίβεια και τον πληθωρισμό έχουν πια κουράσει. Όταν ο μισθός εξαντλείται στις πρώτες 15 ημέρες του μήνα για το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και το ρεύμα, η συζήτηση για διακοπές μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμα και η λύση του χωριού ή του εξοχικού, για όσους είναι τυχεροί και έχουν αυτή τη δυνατότητα, έχει γίνει δυσβάσταχτη.
Το δικαίωμα στην ξεκούραση και στην αλλαγή παραστάσεων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική ανθρώπινη ανάγκη για την ψυχική και σωματική μας υγεία. Όταν μια κοινωνία στερείται ακόμα και αυτό, τότε κάτι πάει πολύ λάθος.
Το VoxPop δημιουργήθηκε για να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, μακριά από δημοσιογραφικά στερεότυπα. Και η αλήθεια είναι μία: Μας πήραν τις παραλίες, μας πήραν τα νησιά, μας πήραν τις ανάσες μας. Ως πότε όμως θα είμαστε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο;
Εσείς πώς θα περάσετε το φετινό καλοκαίρι; Γράψτε μας στα σχόλια τη δική σας εμπειρία ή στείλτε μας το δικό σας κείμενο, για να το δημοσιεύσουμε στο επόμενο τεύχος του VoxPop!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου