Η απληστία της εξουσίας είναι το πιο εύφλεκτο υλικό - Άρθρο γνώμης

Η χώρα καίγεται, δάση και ζωάκια αφανίζονται, πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους στην προσπάθεια να σώσουν ό,τι σώζεται και οι κύριοι υπεύθυνοι βρίσκονται μακριά από τις φλόγες, σε κλιματιζόμενα γραφεία, και μοιράζουν χρήματα. Όχι σε εκείνους που προστατεύουν τη ζωή, σβήνουν τις πυρκαγιές, φυλάνε τα δάση, οδηγούν ασθενοφόρα και κρατούν όρθια τα νοσοκομεία.

Τα μοιράζουν σε πρόθυμους χειροκροτητές, σε ομάδες προβολής, σε μηχανισμούς δημοσίων σχέσεων και σε όσους θα τους παρουσιάσουν αύριο ως σωτήρες, για να τους οδηγήσουν ξανά στην εξουσία.

Για τον πυροσβέστη που μπαίνει μέσα στον καπνό, «δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι».

Για τον γιατρό που παλεύει μόνος σε ένα υποστελεχωμένο νοσοκομείο, «δεν υπάρχουν κονδύλια».

Για την προπαγάνδα, όμως, οι δυνατότητες είναι απεριόριστες.

Και όταν ένας νεαρός πυροσβέστης πεθαίνει την ώρα της μάχης, η δημόσια αφήγηση βιάζεται να κλείσει την υπόθεση μέσα σε δύο βολικές λέξεις: «παθολογικά αίτια».

Έτσι λειτουργεί ο μηχανισμός.

Ο νεκρός γίνεται «περιστατικό».

Η ανεπάρκεια γίνεται «ακραίο φαινόμενο».

Η εγκατάλειψη γίνεται «διαχρονική παθογένεια».

Και η ευθύνη χάνεται μέσα σε συλλυπητήρια, δηλώσεις και τηλεοπτικά πλάνα πάνω από τις στάχτες.

Η πραγματική πολιτική προστασία δεν είναι οι κάμερες μπροστά στις στάχτες. Είναι πυροσβέστες, σύγχρονος εξοπλισμός, μόνιμο προσωπικό, δασοπροστασία και πρόληψη.

Η πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι οι επιχορηγήσεις σε φίλους και χειροκροτητές. Είναι γιατροί, νοσηλευτές, διασώστες, σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν.

Ε.Α.